„W listopadzie 1888 r. Hellriegel wspólnie z H. Willfarthem opublikowali wyniki swoich badań w skromnym, dodatkowym zeszycie czasopisma cukrowniczego — „Zeitschrift des Vereins fur dic RubenzuckerIndustrie" w Berlinie.
Po wielu latach badań, początkowo bezskutecznych, ale zawsze starannych, systematycznych i wytrwałych, cel został osiągnięty, wyjaśniono bowiem, jakie rośliny i w jakich warunkach asymilują azot z powietrza. Uprawa łubinu daje około 100 kg azotu na hektar.
Adam Prażmowski (1890), profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, potwierdził odkrycie Hellriegela, za
Zasoby, przemiany i straty związków azotowych w glebie
Skorupa ziemska nie zawiera azotu. Cały azot glebowy jest pochodzenia organicznego, z wyjątkiem niedużych ilości kwasu azotowego, powstającego w powietrzu podczas wyładowań elektrycznych i dostającego się do gleby z deszczem. Głównym źródłem azotu w glebie są biologiczne procesy jego wiązania przez bakterie brodawkowe, żyjące w symbiozie z roślinami motylkowatymi, lub mikroorganizmy wolno żyjące w glebie.
Znamy już szereg mikroorganizmów heterotroficznych i autotroficznych (sinice), które mają tę niezwykłą zdolność wiązania azotu cząsteczkowego z powietrza i wzbogacania gleby w tak cenny składnik.“(8)