„i (Jodyna szczytu
beztroski i nie obciążony ani losem narodu, ani liczną rodziną żył w Mediolanie po kawalersku, w luksusowym apartamencie i jeździł białym Ferrari. Odwiedziłem go tam z racji podróży służbowej i gościł mnie tak, jak żył czyli dla nas po królewsku. I teraz na mój widok rozpromienił się, cisnął odrzutową walizę i zabrał się do ściskania mej ręki z radosnym seplenieniem i wymachiwaniem — dopóki nie dostrzegł Bożeny. Zaraz przedstawiłem ją; oczy Włocha rozszerzyły się, a on sam znieruchomiał, rozmachane ręce zawisły w powietrzu jak na zatrzymanym filmie mojego gościa trafiło między oczy. Zrozumiałem, że w urodzie Bożeny znalazł to wszystko, o czym marzy każdy namiętny południowiec. Chwycił jej rękę, ucałował, znowu zamarł w zachwycie, zaraz zadygotał i ledwo się opanowawszy powrócił wzrokiem do mnie. Nawinął się tragarz i ruszyliśmy. Sytuacja wymykała mi się z rąk zamiast służyć za efektowne tło, Bożena wybiła się do roli bohaterki spotkania.
Włocha posadziłem obok siebie, Bożenę rzuciłem na tylne siedzenie i ruszyliśmy ostro. Rozmawiał ze mną po angielsku, ale co chwilę odwracał się do niej z uśmiechem męczennika u bram raju i dostrzegłem w lusterku, że się również rozpromieniła. Wjechaliśmy w aleję Żwirki i Wigury i zaraz złapał mnie ból w podbrzuszu. Zesztywniałem z rękami zaciśniętymi na kierownicy, ale droga była prosta i nie musiałem zatrzymywać wozu. Teraz już się zaniepokoiłem, ale przy Wawelskiej ból ustal i bez przeszkód dotarliśmy do hotelu. Tam na Włocha czekał już Obuchowski, by go ulokować i zaprowadzić do biura na rozmowy; spojrzał zezem na“(13)