„Dziadek zwrócił sic do mnie tym razem inaczej — zaniechał
ironizującego określenia „mloih ckiito". Mówił ciepło,
życzliwie, jakby zalcałona lviii uln c.lna sobie wnuka.
„Drogi Aliko! Proszę cię, nie miej mi za złe, że byłem w stosunku do ciebie surowy. Pamiętaj, chciałem ci oczy otworzyć. A teraz po raz ostatni do ciebie się zwracam, bądź więc męski i wysłuchaj mnie spokojnie.
Hercen miał rację, kiedy przestrzegał, że Rosja dorobi się Czyngischana z telegrafem. Oczywiście, już go ma i to o wiele gorszego. Stalin rozporządza nie tylko telegrafem. Na usługach tyrana jest pscudoideologia. Miliony ludzi zostało zniewolonych i ogłupionych. Zamiast wolności i dobrobytu zapanował terror. Historia potępi go za zbrodnie, za całe zło, choć robi się zeń symbol prawdy i sprawiedliwości.
Dziadek nie krzyczał, jak zwykle, nie wściekał się. Oskarżenia wypowiedział tak spokojnie, jakby to były pochwały. Działo się ze mną coś niesamowitego — chciał mi usunąć z moich myśli, z serca i duszy ideał Wielkiego Człowieka. Broniłem się resztkami woli. Był już taki moment, że czułem się bliski poddania. Opowiadał wtedy o Arakielu Okuaszwilim.
Okuaszwili, jeden ze starych bolszewików, patronował młodości Wano i — jeśli wierzyć dziadkowym słowom — wywarł także wpływ na pierwsze kroki Stalina jako rewolucjonisty. W każdym razie Josif Wissarionowicz wymienia go wśród nauczycieli marksizmu w Tyfusie. Kiedy Stalin przyjechał do Tbilisi w 1927 roku jako generalny sekretarz partii, i bez mała wszyscy starzy bolszewicy obsypywali go pochlebstwami, Okuaszwili zachował się inaczej wystąpił z krytyką poczynań „Koby" w Gruzji, gdy razem z Ordżonikidze i Dzierżyńskim zaprowadzali swoje porządki. Stalin przełknął krytykę. Mało tego, jakby w jej duchu rozstawiał po kątach pochlebców, co budziło podziw dla jego skromności. Ale z Arakielem porachował się po swojemu — kazał go rozstrzelać. Nie przeszkodziło mu to w niczym nadal uważać go za mistrza swej młodości, nauczyciela marksizmu i konspiracyjnej roboty.“(9)