„— Z przejęciem Czyżbym była przejęta
— O, tak. Można by nawet powiedzieć, że wymawiałaś jego nazwisko doznając jakichś cierpień.
— To możliwe. Oto, co mi się przytrafiło w gabinecie Jego Królewskiej Mości. Spotkałam tam pewnego mężczyznę w czarnym ubraniu, o surowej twarzy, który mówił o rzeczach ponurych i okropnych. Z potwornymi szczegółami opowiadał o tym, jak zamordowano de Launaya i burmistrza Paryża de Flessellesa. Przeraziło to mnie i zemdlałam, czego świadkami była Wasza Królewska Mość i mój mąż. Może wtedy coś mówiłam i wymieniłam nazwisko doktora Gilberta.
— Bardzo możliwe — odparł hrabia, chcąc najwyraźniej uniknąć dalszego przesłuchania — ale czy czujesz się już w tej chwili dobrze
— Najzupełniej.
— W takim razie poproszę cię, hrabio, o załatwienie pewnej ważnej sprawy — odezwała się królowa.
— Jestem na rozkazy Waszej Królewskiej Mości.
— Zechciej odnaleźć pana de Bezenvala, marszałka de Broglieego i księcia de Lambesc i powiedzieć im, by ich wojska rozkwaterowały się tam, gdzie się w tej chwili znajdują, a król wraz z radą przyboczną zdecyduje jutro, jak należy dalej postąpić.
Hrabia skłonił się, ale przed opuszczeniem gabinetu królowej spojrzał jeszcze raz na Andreę. Było to spojrzenie przepojone czułą troską i nie uszło .uwagi królowej.“(5)