„— Musisz koniecznie przywieźć tu Jo i synka, Theo. To grzech, żeby dzieci wyrastały w mieście.
— Tak, tak, musicie przyjechać do nas na całą niedzielę — dodał Gachet.
— Dziękuję, chętnie. Ale mój pociąg już jedzie. Do widzenia, doktorze, dziękuję za opiekę nad moim bratem. Vincencie, pisz codziennie!
Doktor Gachet mial zwyczaj brać ludzi pod ramię i sterować nimi w pożądanym przez siebie kierunku. Tak też uczynił z Vincentem. W drodze zaś mówił bez przerwy swoim wysokim głosem, przeskakiwał z tematu na temat i przeważnie sam sobie odpowiadał na pytania, zalewając Yincenta potokiem słów.
— Ta długa droga to droga do wsi, ciągle prosto przed siebie — tłumaczył. — Ale chodź pan, wyjdziemy na to wzgórze, stamtąd jest ładny widok. Czy nie za ciężko panu ze sztalugami na plecach Tu na lewo jest kościół katolicki. Czy zauważył pan, że katolicy zawsze budują kościoły na wzgórzach, tak aby ludzie patrzyli na nie z dołu O Boże, starzeję się chyba, ten pagórek wydaje mi się co rok bardziej stromy. Ładne pola, prawda Całe Auvers otoczone jest polami. Musi pan pewnego dnia namalować to pole. Rzecz prosta, nie jest ono tak żółte jak pola Prowansji... Tak, a tam na prawo leży cmentarz... Na szczycie wzgórza, skąd jest widok na rzekę i dolinę. Jak się panu zdaje, czy umarłym nie jest obojętne, czy leżą tu, czy gdziekolwiek... Wybraliśmy im najpiękniejsze miejsce w całej dolinie. Może wejdziemy Stamtąd będzie pan miał pyszny widok na rzekę... niemal aż do Pontoise... Brama jest otwarta, trzeba tylko pchnąć. Tak, w porządku... No, czy tu nie pięknie... Wybudowaliśmy taki wysoki mur, aby wiatr tu nic hulał. Protestantów też się tu grzebie.“(3)